w kategorii Ordynacja podatkowa, Podatek VAT

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatkuNadpłata podatku została unormowana w art. 72 – 80 Ordynacji podatkowej. Przepisy dotyczące nadpłaty podatku mogą być dość trudne w odbiorze dla przeciętnego podatnika. Szczegóły związane ze określeniem nadpłaty, momentem powstania nadpłaty, terminem zwrotu nadpłaty, zawierają bowiem szereg wyliczeń opisujących, a zarazem definiują te pojęcia. Jednocześnie, pomimo rozbudowanej regulacji ustawowej, życie i tak przynosi sytuacje, w przypadku których może powstać wątpliwość, czy mieszczą się w definicji nadpłaty. W takich przypadkach niezbędne będzie sięgnięcie do orzecznictwa sądowego, a także odpowiedź na pytanie: Co powinien zawierać wniosek o stwierdzenie nadpłaty?

 

Nadpłacony oraz nienależnie zapłacony podatek

Za nadpłatę uważa się przede wszystkim kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Podatek jest nadpłacony w sytuacji, gdy podatnik był zobowiązany do zapłaty podatku, lecz faktycznie wpłacona kwota jest wyższa od kwoty należnej. Chodzi zatem o to, że podatek został zapłacony w wysokości wyższej niż powinien zostać zapłacony zgodnie z poprawnie zastosowanymi przepisów prawa, określającymi wysokość zobowiązania podatkowego. Innym przypadkiem nadpłaty podatku jest sytuacja, gdy kwota podatku została nienależnie zapłacona, przez co rozumieć należy sytuację, gdy podmiot dokonał wpłaty określonej kwoty tytułem zapłaty podatku, pomimo że nie był do tego zobowiązany. Podatek jest zapłacony nienależnie także wtedy, gdy podatnik był zobowiązany do zapłaty podatku, lecz później odpadła podstawa prawna świadczenia.

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku jako próba kwestionowania podatku z decyzji ustalającej

Stwierdzenie nadpłaty podatku może dotyczyć wyłącznie tych nadpłaconych lub nienależnie zapłaconych zobowiązań podatkowych, które powstały w wyniku zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Nieskuteczne będzie inicjowanie postępowania o stwierdzenie nadpłaty podatku w celu zakwestionowania zobowiązania podatkowego powstałego w drodze konstytutywnej (ustalającej) decyzji podatkowej (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – np. podatek od nieruchomości u osób fizycznych, podatek od spadków i darowizn, podatek dochodowy od przychodów ze źródeł nieujawnionych). Kwestionowanie tak powstałych zobowiązań podatkowych może odbywać się wyłącznie w drodze odwołania od decyzji ustalającej to zobowiązanie lub w postępowaniach nadzwyczajnych dotyczących tej decyzji (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności).

Wyrok NSA z dnia 23.06.2015 r., II FSK 1316/15:
Podatnik, kwestionujący kwotę podatku wynikającą z decyzji ustalającej (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowa) nie może formułować wniosku o stwierdzenie nadpłaty, o którym mowa w art. 75 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Powyższe uwagi odnoszące się do braku możliwości prowadzenia postępowania o stwierdzenie nadpłaty nie dotyczą oczywiście tych sytuacji, gdy nadpłata powstała wskutek uchylenia lub stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (zob. wyrok NSA z dnia 25.03.2015 r., II FSK 3963/14 oraz wyrok NSA z dnia 29.09.2016 r., II FSK 2748/14).

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku jako próba kwestionowania podatku z decyzji wymiarowej

W drodze postępowania o stwierdzenie nadpłaty podatku nie jest również możliwe kwestionowanie wysokości zobowiązania podatkowego określonego już przez organ podatkowy w decyzji wymiarowej (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej). Na przykład chodzi mi tutaj o sytuację, w której podatnik “przespał” termin na wniesienie odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku VAT i po tym fakcie próbuje zwalczać wynikające z takiej ostatecznej decyzji zobowiązanie podatkowe właśnie poprzez zainicjowanie postępowania o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Wyrok NSA z dnia 3.2.2006 r., II FSK 206/05:
Instytucja stwierdzenia nadpłaty nie może być wykorzystywana do wzruszania ostatecznych decyzji wymiarowych wydanych na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Tryb postępowania podatkowego zmierzający do stwierdzenia nadpłaty nie jest nadzwyczajnym środkiem prawnym dzięki któremu można wzruszyć ostateczne decyzje podatkowe, gdyż środki te określone zostały enumeratywnie w przepisach rozdziałów 17, 18 i 19 Ordynacji podatkowej.

 

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku

Podatnik (prawny) może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku, jeżeli kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku (art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej). Nie ma żadnego urzędowego formularza albo wzoru wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wniosek taki, jako pismo procesowe w postępowaniu podatkowym, powinien spełniać wymogi przewidziane w art. 168 Ordynacji podatkowej. Zawierać więc powinien treść żądania (stwierdzenie nadpłaty podatku), oznaczenie osoby od której pochodzi, miejsce zamieszkania, identyfikator podatkowy (NIP albo PESEL) i podpis wnoszącego.

Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia deklaracji podatkowej, to podatnik chcąc uzyskać zwrot nadpłaty obowiązany jest złożyć:
➤ wniosek o stwierdzenie nadpłaty,
oraz
➤ korektę zeznania (korektę deklaracji podatkowej).

Rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty

Organ podatkowy, rozpoznając wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku, może od razu zwrócić nadpłatę bez wydawania decyzji podatkowej albo też wydać decyzję o stwierdzeniu nadpłaty podatku. Pierwsza sytuacja będzie miała miejsce wtedy, gdy organ podatkowy oceniając dokonaną przez podatnika korektę deklaracji nie ma wątpliwości co do poprawności korekty. Druga sytuacja wystąpi, gdy organ podatkowy ma wątpliwości co do poprawności korekty deklaracji dokonanej przez podatnika.

Wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2019 r., III SA/Wa 1894/18:
Zaznaczyć należy, że nie ma dwóch odrębnych podstaw prawnych do wnioskowania o stwierdzenie nadpłaty. Strona wnioskując o stwierdzenie nadpłaty nie wyznacza więc organowi, czy ma to nastąpić decyzją, czy bezdecyzyjnie. W razie aprobaty wniosku o stwierdzenie nadpłaty to organ (a nie strona) decyduje, czy zakończy postępowanie decyzją na podstawie art. 75 § 4a, czy w trybie bezdecyzyjnym, zwracając nadpłatę na podstawie art. 75 § 4 O.p.

Wydając decyzję o stwierdzeniu nadpłaty, organ określi w niej prawidłową wysokość nadpłaty podatku oraz prawidłową wysokość podatku. W zakresie, w jakim wniosek o stwierdzenie nadpłaty będzie niezasadny, organ odmówi jej stwierdzenia (art. 75 § 4a Ordynacji podatkowej).

Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 lutego 2018 r., I SA/Gd 1744/17:
W sytuacji, gdy weryfikacja wniosku o stwierdzenie nadpłaty i korekty deklaracji wykaże, że określenie wysokości nadpłaty przez podatnika jest nieprawidłowe, organ podatkowy powinien wydać decyzję odnoszącą się do wszystkich elementów wniosku podatnika i zakresu wszczętego nim postępowania, a zatem powinien oddalić wniosek o stwierdzenie nadpłaty albo orzec ją w innej wysokości niż uczynił to podatnik.

 

Termin na złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku

Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku (art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej). Jeżeli podatnik złoży wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku i nie zostanie on rozpoznany przed upływem terminu przedawnienia podatku, nie ma żadnych przeszkód prawnych, aby decyzję o stwierdzeniu nadpłaty organ podatkowy mógł wydać po tym terminie (art. 79 § 3 Ordynacji podatkowej). Liczy się więc data złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a nie data wydania decyzji.

Wygaśnięcie prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty

Czy w świetle wykładni art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty należy uznać za zachowany jeżeli przed upływem przedawnienia został nadany w placówce wyznaczonego operatora pocztowego?

Wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r., II FSK 1867/15:
Nie ma podstaw do twierdzenia, że zastosowany w art. 79 § 2 O.p. zwrot “złożenie wniosku” powinien być interpretowany jedynie jako faktyczne (fizyczne) dostarczenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty organowi podatkowemu. Przy ocenie, czy został zachowany termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, należy uwzględnić treść art. 12 § 6 pkt 2 O.p. stanowiący, że termin uważa się zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym.

Termin materialnoprawny czy procesowy?

Termin na złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku jest terminem materialnym, który w razie uchybienia, nie podlega przywróceniu.

Wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 r., I FSK 1907/07:
Należy więc stwierdzić, że termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest terminem prawa materialnego o charakterze prekluzyjnym, który nie podlega przywróceniu.

 

Zwrot nadpłaty oraz zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych

Nadpłata podatku wraz z oprocentowaniem podlega zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych. W razie ich braku nadpłata podlega zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych (art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej).

Zwrot nadpłaty następuje:

1. w przypadku gdy podatnik jest obowiązany do posiadania rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, wyłącznie na ten rachunek wskazany przez podatnika;

2. w przypadku gdy podatnik nie jest obowiązany do posiadania rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej na wskazany rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej podatnika albo przekazem pocztowym, chyba że podatnik zażąda zwrotu nadpłaty w kasie.

Nadpłata podlega zwrotowi w terminie 2 albo 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowaną deklaracją podatkową (art. 77 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej).

 

Oprocentowanie nadpłaty podatku

Nadpłata podatku podlega oprocentowaniu w wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych (art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej). Oprocentowanie przysługuje, jeżeli:

1. nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni do dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę,

2. decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (gdy nie ma równoczesnego obowiązku dołączenia skorygowanej deklaracji podatkowej), chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik,

3. decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku wraz z korektą deklaracji podatkowej, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik.

 

Nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w VAT a nadpłata podatku

Nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za dany okres rozliczeniowy nie stanowi nadpłaty podatku w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Jednakże po upływie terminów przewidzianych w art. 87 ust. 2 lub art. 87 ust. 5a ustawy o VAT niezwrócona nadwyżka podatku naliczonego nad należnym za dany okres rozliczeniowy jest oprocentowana jak nadpłata podatku.

[Art. 87 ust. 7 ustawy o VAT] Różnicę podatku niezwróconą przez urząd skarbowy w terminach, o których mowa w ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 5a, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.

 

Wyrok NSA z dnia 6 marca 2017 r., I FSK 1335/15:

Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wywiódł, że będąca przedmiotem sporu kwota nie jest stanowi nadpłaty w rozumieniu przepisów O.p. Sąd zasadnie zwrócił uwagę, że za nadpłatę uważa się kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, przy czym określenie nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku odnosi się do kwoty zobowiązania podatkowego, o jakim mowa w art. 6 tej ustawy, czyli świadczenia pieniężnego, jakie należy uiścić na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy.

Natomiast podatek naliczony, będący elementem rozliczenia zobowiązania w podatku od towarów i usług, nie jest podatkiem, o jakim mowa w art. 6 O.p., a co za tym idzie nadwyżka podatku naliczonego nad należnym również nie jest nadpłatą w rozumieniu art. 72 § 1 O.p. Zgodnie z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w przypadku gdy kwota podatku naliczonego jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, różnicę podatku niezwróconą przez urząd skarbowy w terminach, o których mowa w ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 5a, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów O.p. Tak więc samo zadeklarowanie tej różnicy nie skutkuje jeszcze powstaniem nadpłaty.

Wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., I FSK 485/11:

Jak wynika z art. 87 ust. 7 ustawy o VAT. różnicę podatku niezwróconą przez urząd skarbowy w terminach, o których mowa w ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 5a, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Unormowanie to jest w swej treści jednoznaczne i stanowi, że różnicę podatku traktuje się jako nadpłatę podlegającą oprocentowaniu, ale tylko wówczas, gdy nie została zwrócona w terminie wynikającym z przepisów, do których odsyła, tj. co do zasady w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika (ust. 2 art. 87 ustawy o VAT). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że różnica taka nadal nadpłatą nie jest, niemniej jednak od dnia przekroczenia terminu jej zwrotu podlega oprocentowaniu, jakby była nadpłatą.

W innych artykułach pisałem szerzej o przedłużeniu terminu zwrotu VAT oraz skardze na przedłużenie zwrotu VAT.

 

Podatnik ekonomiczny i podatnik prawny

Terminy „podatnik prawny” oraz „podatnik ekonomiczny” związane są z konstrukcją podatków pośrednich – np. podatku od towarów i usług (VAT) oraz podatku akcyzowego. W tych podatkach innym podmiotem jest podatnik prawny, a innym podatnik ekonomiczny. Podatnikiem prawnym jest przedsiębiorca – najczęściej podatnik VAT czynny, który zobowiązany jest do rozliczenia i zapłaty VAT. Podatnikiem ekonomicznym jest konsument, który ponosi ekonomiczny ciężar podatku, płacąc cenę brutto, zawierającą w sobie obciążenie podatkowe. Stąd też w aspekcie ekonomicznym podatnik prawny VAT nie ponosi żadnego ciężaru tego podatku. Ponosi go w całości podatnik ekonomiczny, chyba że podatnik prawny nie przerzuci obciążenia podatkowego na podatnika ekonomicznego (wtedy staje się również podatnikiem ekonomicznym).

W tym kontekście warto zastanowić się nad sytuacją, gdy dla czynności, która nie jest opodatkowana VAT, podatnik prawny przyjmie błędnie, że jest ona opodatkowana tym podatkiem. Chodzi zatem o to, że podatnik prawny, naliczając błędnie podatek VAT, doliczy go do ceny, którą zapłaci podatnik ekonomiczny. Czy podatnik będzie mógł wówczas żądać zwrotu nadpłaty nienależnie uiszczonego podatku? Jeżeli tak, to który z podatników będzie mógł żądać zwrotu nadpłaty podatku – czy podatnik ekonomiczny, czy podatnik prawny? W tym zakresie warto sięgnąć do orzecznictwa sądowego.

 

Uchwała NSA w składzie 7 sędziów z 13 lipca 2009 r., I FPS 4/09

Pytanie skierowanie do NSA brzmiało:

Czy w świetle art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) powstaje nadpłata w podatku akcyzowym, podlegająca zwrotowi w sytuacji, gdy ciężar podatku poniósł nabywca opodatkowanego towaru?

NSA podjął następującą uchwałę:

Przepis art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) nie stoi na przeszkodzie zwrotowi nadpłaty w podatku akcyzowym także wtedy, gdy ciężar podatku poniósł nabywca opodatkowanego towaru.

 

Uchwała NSA w składzie całej Izby Gospodarczej NSA z dnia 22 czerwca 2011 r., I GPS 1/11

Pytanie skierowanie do NSA brzmiało:

Czy w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) jest nadpłatą kwota podatku akcyzowego uiszczona z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w sytuacji, w której ten kto ją uiścił nie poniósł z tego tytułu uszczerbku majątkowego?

Na pytanie to NSA odpowiedział następująco:

W rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) nie jest nadpłatą kwota podatku akcyzowego uiszczona z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w sytuacji, w której ten kto ją uiścił nie poniósł z tego tytułu uszczerbku majątkowego.

Zdania odrębne do uchwały zgłosiło 6 sędziów.

 

Komu przysługuje nadpłata podatku w podatkach pośrednich?

Stanowisko NSA rodzi ogólne pytanie o możliwość wystąpienia w podatkach pośrednich (VAT, podatek akcyzowy) nadpłaty podatku, np. gdy podatnik prawny uiści podatek w zawyżonej kwocie albo uiści podatek, a podatek taki w ogóle nie był należny. W takiej sytuacji podatnik prawny nie będzie nigdy poszkodowany majątkowo, ponieważ w podatkach pośrednich konstrukcja podatku zakłada przerzucenie ciężaru ekonomicznego na nabywcę towaru. Majątkowo poszkodowanym może być wyłącznie podatnik ekonomiczny, którego nadpłata, jako instytucja stricte prawna (wynikająca z przepisów prawa), a nie ekonomiczna, w ogóle nie dotyczy. Podatnik ekonomiczny nie ma możliwości, aby wykorzystać prawny instrument w postaci wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku. Pozostaje mu wyłącznie dochodzenie nienależnie zapłaconej kwoty od podatnika prawnego na drodze cywilnoprawnej.

Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia

Jednocześnie uzależnienie zwrotu nienależnie pobranego przez Państwo podatku od wykazania przez podatnika prawnego, że na skutek otrzymania zwrotu nadpłaty nie będzie on bezpodstawnie wzbogacony, abstrahuje całkowicie od prawnej możliwości konsumenta (podatnika ekonomicznego) dochodzenia zwrotu przysługującej mu należności od podatnika prawnego na drodze cywilnoprawnej. Brak zwrotu przez Państwo nadpłaty podatku nienależnie pobranego przez podatnika prawnego, z tej przyczyny, że byłby on bezpodstawnie wzbogacony, gdyż nie zwróci on należności konsumentowi, pomija okoliczność, że taki stan rzeczy ostatecznie doprowadza do nienależnego wzbogacenia Skarbu Państwa kosztem jednostki. Innymi słowy NSA oraz Trybunał Konstytucyjny nie akceptują bezpodstawnego wzbogacenia u przedsiębiorców, ale bezpodstawnie wzbogacony Skarb Państwa jest już tolerowany (uchwały TK i NSA pomijają milczeniem ten aspekt sprawy).

Zwrot nadpłaty – wyłączenie stosowania uchwały I GPS 1/11 w podatku VAT

Warto zwrócić uwagę na trafną analizę sprawy przedstawioną przez NSA w wyroku z 18 grudnia 2015 r., I FSK 1167/15, w którym pośrednio dostrzeżono dość absurdalny wniosek wywodzony z uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2011 r., I GPS 1/11, że zwrot nadpłaty powinien przysługiwać podmiotowi, który poniósł ekonomiczny ciężar podatku. Jednocześnie w wyroku tym NSA wyraźnie przyznał, że wspomniana uchwała NSA z dnia 22 czerwca 2011 r. dotyczy wyłącznie nadpłaty w podatku akcyzowym i nie odnosi się ona do nadpłat powstałych w podatku VAT.

Niezrozumiały jest przy tym argument organu sformułowany w zarzutach skargi kasacyjnej, jakoby zwrot podatku należał się temu, kto poniósł ekonomiczny ciężar nienależnie nadpłaconego podatku, a zubożonym w tej sprawie jest leasingobiorca, ponieważ zapłacił cenę wyższą niż, gdyby nie wliczono w nią podatku. Nie jest jasne, czy organ sugeruje w ten sposób, że podatek może zostać zwrócony leasingobiorcy jako zubożonemu w tej sprawie. Organ z pewnością zdaje sobie przy tym sprawę z tego, że według przepisów O.p. zwrot nadpłaconego podatku przysługuje podatnikowi podatku VAT, a nie mają do niego uprawnienia inne osoby, które ewentualnie poniosły ciężar ekonomiczny tego podatku. Przyjęcie argumentacji organu oznaczałoby zatem, że w przypadku podatku VAT nie będzie uprawnionego do zwrotu nadpłaty podatku, ponieważ ani podatnik, który go uiścił nie będzie do tego uprawniony jako nieponoszący ciężaru ekonomicznego podatku pośredniego jakim jest podatek VAT, ani też nie będzie do tego uprawniony kontrahent niebędący podatnikiem podatku VAT. W świetle zarówno brzmienia ratio legis art. 72 § 1 pkt 1 O.p., jak i orzecznictwa TSUE i prawa unijnego, taka wykładnia niweczyłaby możliwość zwrotu nadpłaty, o jakiej mowa w art. 74 O.p. oraz leżące u podstaw jego wprowadzenia zasady prawa UE.

Czy sprzedaż nieruchomości podlega VAT?

Odpowiedź na pytanie: czy sprzedaż nieruchomości podlega VAT? – jest z pewnością ważna dla osób zastawiających się nad zakupem nieruchomości. Przed dokonaniem zakupu nieruchomości podatnik powinien posiadać minimum wiedzy na temat konsekwencji podatkowych związanych z tym zakupem.

Podatek od kryptowalut

Hasło podatek od kryptowalut ostatnimi czasy zyskał w internecie duży rozgłos. Jak sądzę wynika to z tego, że z rozliczeniem podatkowym transakcji mających za przedmiot kryptowaluty zetknęła się dość pokaźna grupa osób. Czy rzeczywiście są powody do tego by mówić, że osoby handlujące kryptowalutami mają powody do tego by czuć się zaskoczonymi?

Wyłudzenie VAT

Karno prawne skutki wyłudzenia podatku VAT na gruncie prawa karnego oraz prawa karnego skarbowego są zagadnieniem skomplikowanym. Po pierwsze, przy analizowaniu tego problemu przeplatają się pojęcia zarówno z ustawy podatkowej

Odwołanie od decyzji podatkowej

Odwołanie od decyzji podatkowej jest środkiem umożliwiającym podatnikowi zaskarżenie niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia podatkowego organu I instancji. Odwołanie przenosi sprawę podatkową do organu wyższego stopnia, który nie tyle kontroluje zapadłą decyzję organu I instancji, ale rozpoznaje sprawę od nowa.

Adwokat. Partner w Szymała Zaremba Kancelaria Adwokatów i Radców Prawnych Sp. p. Wpisany na listę adwokatów prowadzoną przez Okręgową Radę Adwokacką we Wrocławiu. Specjalizacje: prawo podatkowe, postępowanie podatkowe, prawo karne skarbowe, postępowanie sądowoadministracyjne, egzekucja administracyjna.
+48 507 407 800
msz@szymalazaremba.pl
blank